🦦 But Po Operacji Palucha Sztywnego
Operacja palucha sztywnego stopy Żyrardów . Porównaj ceny, wybierz najlepszą klinikę i bezpłatnie umów wizytę
Sztywny paluch- charakterystyka Sztywny paluch to określenie schorzenia stawu śródstopno-paliczkowego palucha, który został zaznaczony na poniższym schemacie. Jego przyczyną jest uszkodzenie chrząstki stawowej (zmiany zwyrodnieniowe stawu), które wpływają na pojawienie się ograniczenia ruchomości, bólu i obrzęku. W początkowym etapie choroby mogą pojawiać się okresowe stany zapalne, gdzie dochodzi do zaostrzenia dolegliwości. Wraz z rozwojem zmian zwyrodnieniowych objawy przyjmują charakter przewlekły, staw funkcjonuje coraz gorzej, dochodzi do stopniowego ograniczenia ruchomości, przykurczu torebki stawowej i pojawienia się osteofitów. W późniejszym etapie rozwoju choroby paluch staje się zupełnie sztywny, obserwujemy znaczne zmniejszenie ruchomości zarówno w zgięciu, jak i w wyproście. Zanim jednak dojdzie do takiego całkowitego ograniczenia ruchomości, pacjent miesiącami, a nawet latami zmaga się z bólem. Wszelkie schorzenia w obrębie stawu śródstopno-paliczkowego palucha utrudniają codzienne funkcjonowanie. Możemy powiedzieć, że są wręcz dużo bardziej uporczywe, niż choroby w obrębie innych stawów palców. Dlaczego? Właściwa praca stawu śródstopno-paliczkowego jest potrzebna do prawidłowego chodu. W końcówce fazy podporu nasz paluch zgina się grzbietowo, co możecie zaobserwować na poniższym zdjęciu. Zwróćcie uwagę, jak duży zakres ruchu w kierunku zgięcia potrzebujemy. Jeżeli staw jest bolesny, a jego ruchomość ograniczona, stopa nie ma możliwości prawidłowego przetoczenia po podłożu. Każdy krok może zatem wywoływać dolegliwości. Zmiany zwyrodnieniowe stawu śródstopno-paliczkowego palucha powodują ból nie tylko przy chodzeniu. Niektórzy zgłaszają uczucie przeszywającego prądu w momencie, gdy palec zahaczy o jakiś przedmiot. Pacjent może odczuwać dolegliwości także podczas noszenia butów czy wąskich skarpetek, ponieważ każdy ucisk w obrębie stawu może powodować podrażnienie. W okresie znacznych zaostrzeń objawów ból pojawia się także w spoczynku. Zgięcie grzbietowe palucha w czasie chodu Sztywny paluch najczęściej rozwija się latami. Warto zatem reagować już na pierwsze dolegliwości bólowe i nie zwlekać z wizytą u lekarza. W czasie spotkania specjalista zbada staw, a następnie zleci dodatkowe badania. W pierwszej kolejności najczęściej wykonywane jest klasyczne zdjęcie RTG. Już na podstawie tego podstawowego badania jesteśmy w stanie ocenić stopień degeneracji chrząstki stawowej. Co więcej, w procesie diagnostyki należy wykluczyć wszelkie inne możliwe ogólnoustrojowe przyczyny choroby palucha. Sztywny paluch- przyczyny Badacze nie są zgodni co do etiologii sztywnego palucha. Literatura podaje wiele możliwych przyczyn, niestety większość z nich jest wciąż kwestionowana. Faktem jest, że sztywny paluch pojawia się częściej u osób po 50 roku życia. Dlaczego tak się dzieje? Zauważcie, że nasze stawy ulegają zużyciu, a choroba zwyrodnieniowa dotyka głównie pacjentów starszych. Oczywiście to, jak szybko takie zmiany występują, jest sprawą dość indywidualną, zależną od czynników genetycznych. Badania z 2003 r. pokazały, że u większości pacjentów ze sztywnym paluchem problem ten występował także u innych członków rodziny. Rozwój zwyrodnienia stawu śródstopno-paliczkowego może zapoczątkować uraz. Zwichnięcia, skręcenia, złamania w obrębie stawu wpływają na proces degeneracji chrząstki i wcześniejsze zmiany zwyrodnieniowe. W przypadku poważniejszych urazów usztywnienie palucha może nastąpić bardzo szybko, nawet w ciągu miesięcy po zdarzeniu. Sztywny paluch może pojawić się także jako powikłanie po zabiegu operacyjnym np. po korekcji palucha koślawego. W czasie każdej ingerencji chirurgicznej lekarz musi przedostać się przez tkanki, co jest pewnego rodzaju traumą dla tkanek. W wyniku zabiegu dochodzi zatem do obrzęku, stanu zapalnego i ograniczenia ruchomości stawu. Właściwe postępowanie rehabilitacyjne po operacji ma na celu jak najszybsze przywrócenie zakresu ruchu. Niestety w przypadku braku ćwiczeń i terapii manualnej u części osób może dojść do powikłań i usztywnienia stawu. Zmiany zapalne w stawach palucha mogą także być związane z pewnymi chorobami ogólnoustrojowymi. Jedną z częściej występujących jest dna moczanowa, polegająca na odkładaniu się złogów kryształów moczanu sodu w stawach, które niszczą chrząstkę stawową. Sztywny paluch może rozwinąć się u pacjentów z chorobami reumatoidalnymi, rzadziej także w wyniku oddzielającej martwicy chrzęstno-kostnej. Podejrzewa się, że wcześniejsze zużycie stawu śródstopno-paliczkowego palucha może mieć związek z pewnymi czynnikami biomechanicznymi, jednakże temat ten podlega ciągłej debacie. Pierwsza kwestia to hipermobilność stawu, czyli nadmierna jego ruchomość. Nadmobilne stawy generalnie dużo szybciej ulegają uszkodzeniu, co ma związek z większym obciążeniem jego biernych elementów. W miarę upływu lat taki nadruchomy staw wbrew pozorom może mieć coraz mniejszy zakres ruchu, a w przypadku palucha możemy mieć do czynienia z pojawieniem się całkowitej sztywności. Kolejna kwestia to elementy związane z budową stopy, które mogą teoretycznie predysponować do większego obciążenia stawu śródstopno-paliczkowego palucha. Wiele doniesień naukowych bierze pod uwagę pewien wariant anatomiczny polegający na nadmiernym uniesieniu 1 kości śródstopia. Takie ustawienie może mieć podłoże genetyczne. Niestety wyniki badań są sprzeczne, nie potwierdzają jednoznacznie takiej zależności. Literatura wymienia także inne możliwe elementy mogące mieć wpływ na większe obciążenie stawów palucha. Należą do nich: dłuższy paliczek proksymalny, nieprawidłowe położenie lub usztywnienie trzeszczek, paluch koślawy czy dodatkowa kość łódkowata. Przyczyną sztywnego palucha mogą być także kwestie związane z tkankami miękkimi, mięśniami działającymi na stopę. Po pierwsze, bierze się pod uwagę mięsień zginacz długi palucha i rozcięgno podeszwowe. Sztywność tych struktur może ograniczać ruchomość stawu i wpływać na jego przeciążenie. Po drugie, mięsień strzałkowy długi, który stabilizuje 1 kość śródstopia, a jego niewydolność może destabilizować staw palucha. Wszystkie te czynniki są raczej teoretyczne, nie mamy pewności, jak dużą rolę odgrywają w etiologii sztywnego palucha. Leczenie sztywnego palucha Leczenie sztywnego palucha to spore wyzwanie dla medycyny. Niestety działania zachowawcze często nie przynoszą znacznej poprawy, szczególnie w sytuacji, gdy zmiany są już bardzo zaawansowane. Rehabilitację najlepiej rozpocząć jak najszybciej, w momencie pojawienia się pierwszych symptomów schorzenia. W czasie leczenia staramy się ograniczyć stan zapalny, wprowadzając np. zabiegi fizykoterapeutyczne. Dodatkowo pracujemy nad ruchomością stawu śródstopno-paliczkowego, wykorzystując różnorodne techniki manualne. Uruchamiamy także usztywnione mięśnie, wprowadzamy ćwiczenia pobudzające głównie mięsień strzałkowy długi i inne stabilizatory stopy. Czy rehabilitacja jest w stanie pomóc? Odpowiedź na to pytanie nie jest prosta. Niestety z moich obserwacji wynika, że większość osób zgłasza się do specjalisty w momencie, gdy zmiany są już bardzo zaawansowane. W takich sytuacjach działania zachowawcze nie przynoszą spektakularnych efektów. W przypadku dużych zmian degeneracyjnych jedynym rozwiązaniem może pokazać się zabieg operacyjny polegający na usztywnieniu stawu. Pomimo że wielu pacjentów obawia się takiego rozwiązania, zazwyczaj przynosi ono bardzo dobre efekty. Staw usztywniany jest w lekkim zgięciu grzbietowym, co umożliwia prawidłowy chód. Niestety sztywny paluch to schorzenie postępujące. U większości pacjentów pomimo wcześnie rozpoczętego leczenia, w miarę upływu czasu będzie dochodziło do coraz większej degeneracji stawu. Zmiany zwyrodnieniowe to proces, którego nie da się zatrzymać. Działania rehabilitacyjne bardzo różnie działają na pacjentów. U niektórych udaje się zmniejszyć dolegliwości bólowe, u innych stany zapalne są tak ostre, że walka z nimi jest bardzo trudna. W trudniejszych przypadkach lekarze często decydują się na okresowe podawanie leków przeciwzapalnych lub ostrzyknięcie sterydowe stawu. Leczenie sztywnego palucha powinno być zatem prowadzone pod nadzorem zarówno lekarza, jak i fizjoterapeuty. Rehabilitacja sztywnego palucha Objawy nasilają się po przyjęciu pozycji stojącej i obejmują głównie: tępy ból głowy, zawroty głowy, mdłości oraz ból kręgosłupa. Zespół popunkcyjny rozwija się w ciągu pierwszych 48 godzin po "zastrzyku w kręgosłup" wiążącym się z nakłuciem opony twardej i może utrzymywać się do tygodnia czasu od zabiegu. Jeżeli Leczenie zachowawcze sprawdza się jedynie przy mało zaawansowanych zmianach, które nie wiążą się z bolesnością. Leczenie operacyjne jest wskazane u Pacjentów, u których leczenie nieoperacyjne nie przyniosło zamierzonych rezultatów oraz u wszystkich Chorych, których zmiany są zaawansowane lub wiążą się z silnym dyskomfortem i bólem. Wówczas jedynie chirurgiczne leczenie palucha sztywnego może przynieść oczekiwaną ulgę. Dobór najlepszej metody zależy od stopnia rozległości zmian, współistnienia innych deformacji w obrębie stopy, wieku i stopnia aktywności Pacjenta oraz Państwa indywidualnych oczekiwań. Paluch sztywny – metody leczenia operacyjnego: W stadiach mniej zaawansowanych: debridement (oczyszczenie) stawu – polega na usunięciu wyrośli kostnych oraz przerośniętej błony maziowej. Jest często częścią innych metod operacyjnych; cheilektomia – polega na usunięciu około 1/4 do 1/3 grzbietowej części głowy I kości śródstopia wraz z wyroślami kostnymi. Dzięki temu, następuje zmniejszenie dolegliwości bólowych i zazwyczaj zwiększa się zakres ruchomości stopy. W stadiach średnio zaawansowanych: cheilektomia; osteotomia I kości śródstopia – zamierzony efekt to poprawa ruchomości i rozluźnienie stawu oraz zmniejszenie bolesności; osteotomia paliczka podstawnego – najczęściej wykonywana jest osteotomia Moeberga, która polega na wycięciu fragmentu grzbietowej części paliczka. Następnie paliczek zagina się ku górze w celu uzyskania bardziej uniesionego ustawienia palucha. W stadiach zaawansowanych: artrodeza (usztywnienie) stawu – polega na usunięciu resztek chrząstki stawowej. Paluch łączony jest z I kością śródstopia za pomocą płytki i wkrętów. Dochodzi do zrostu kostnego w obrębie stawu, który staje się nieruchomy i zarazem bezbolesny. Metoda nie powoduje problemów z chodzeniem a nawet uprawianiem sportów w przyszłości; endoprotezoplastyka (wymiana uszkodzonego stawu na sztuczny) – zniszczony staw jest usuwany i wszczepiany jest nowy; implant Cartiva – implant w kształcie walca jest wszczepiany w obrębie głowy I kości śródstopia, tak, aby wystawał lekko ponad uszkodzoną powierzchnię stawową i odpychał od niej paluch. Po zabiegu poprawia się funkcja stawu i zmniejszają się dolegliwości bólowe. Pacjent może od razu obciążać operowaną stopę. Paluch sztywny – jakie znieczulenie podczas operacji jest najlepsze? Rodzaj znieczulenia zależy od stanu Chorego i indywidualnych preferencji. Szczegóły omawia się z anestezjologiem osobiście, by zapewnić Państwu jak największe bezpieczeństwo podczas samego zabiegu, jak i zaraz po nim. Jest to najczęściej znieczulenie przewodowe, które wiąże się z brakiem czucia w obrębie stopy przy jednoczesnej zachowanej świadomości. Cały zabieg jest wówczas bezbolesny, a Pacjent nie jest narażony na ryzyko, które jest związane ze znieczuleniem ogólnym. 100 views, 9 likes, 1 loves, 0 comments, 0 shares, Facebook Watch Videos from Centrum Medyczne Medicum: Zastanawiasz się, co Cię czeka podczas fizjoterapii palucha sztywnego? Zapraszamy na salę Brak czucia w palcu, zdrętwiały palec lub występowanie innych zaburzeń czucia w określonym obszarze stopy może stanowić jedno z powikłań po operacji haluksa. Nie zawsze jest to wynik zaniedbania lekarza – zabieg może zostać przeprowadzony prawidłowo, natomiast tworząca się blizna uciska na nerw, wyzwalając dolegliwości. Całkowity brak czucia przyśrodkowej strony palucha może wiązać się z przecięciem nerwu skórnego grzbietowo-przyśrodkowego stopy. W ciągu kilku pierwszych dni po zabiegu palec może być zdrętwiały i nie powinno to stanowić powodu do niepokoju. Zaraz po zdjęciu szwów i wygojeniu się rany należy mobilizować tworzącą się bliznę, aby ją uelastycznić i zapobiec pociąganiu przez nią sąsiadujących struktur. Czucie w palcu powinno stopniowo wracać wraz z postępem rehabilitacji. Ważne, aby terapia była prowadzona przez doświadczonego fizjoterapeutę, który przeprowadzi uwalnianie tkanek w sposób ukierunkowany, bez narażenia nerwu na dalsze uszkodzenia. Jeśli po kilku tygodniach od zabiegu czucie palca nadal nie wraca, może to być związane z uszkodzeniem nerwu podczas zabiegu operacyjnego. Ortopeda przeprowadzający korekcję haluksa, wykonując cięcie od przyśrodkowej strony stopy, powinien zlokalizować nerw i zabezpieczyć go przed przypadkowym uszkodzeniem. Czasami jednak przebieg nerwu jest odmienny niż u większości osób, co zwiększa ryzyko jego przypadkowego przecięcia lub zmiażdżenia. Pieczenie, drętwienie palucha po operacji haluksa W niektórych przypadkach uszkodzenie nerwu jest niepełne, tzn. nerw dalej przewodzi bodźce, ale jego funkcjonowanie ulega zaburzeniu. Przyczyną może być uraz mechaniczny (np. częściowe zmiażdżenie) lub ucisk nerwu przez obrzęk pooperacyjny lub zakleszczenie nerwu przez tworzącą się bliznę. W efekcie, palec może być nadwrażliwy na dotyk i kontakt ze skarpetką czy obuwiem. Obserwuje się mrowienie, drętwienie lub pieczenie palca. U większości pacjentów dolegliwości te są łagodne i mają charakter przejściowy. Pomóc może terapia manualna tkanek miękkich w obrębie stopy, masaż blizny pooperacyjnej oraz neuromobilizacje. Jeżeli pieczenie czy nieprzyjemne mrowienie palca utrzymuje się długo i utrudnia codzienne funkcjonowanie, konieczne jest dokładniejsze zbadanie przyczyny. W tym celu lekarz ortopeda lub radiolog wykonuje badanie USG nerwu specjalną głowicą przeznaczoną do oceny przebiegu struktur nerwowych. Wykrycie nerwiaka pooperacyjnego odpowiedzialnego za pieczenie czy ból palca może stanowić podstawę do jego operacyjnego wycięcia. Ryzyko uszkodzenia nerwu a operacja palucha koślawego Największe ryzyko uszkodzenia nerwu występuje w przypadku operacji rewizyjnych, gdy ortopeda operuje haluksa po raz drugi. Usuwanie zespolenia, ponowne cięcie kości i zakładanie nowego zespolenia znacznie poszerza zakres naruszenia otaczających tkanek miękkich. Zabiegiem o dość wysokim stopniu inwazyjności jest także artrodeza stawu palucha przeprowadzana w leczeniu zaawansowanych postaci palucha sztywnego. Do zabiegów korekcyjnych haluksa ograniczających ryzyko uszkodzenia nerwów należy MICA – małoinwazyjny zabieg korekcji haluksa przeprowadzany przezskórnie. Jeśli dostępy zostaną wykonane prawidłowo, uszkodzenie nerwu w trakcie zabiegu jest mniejsze. Ograniczeniu ulega także ryzyko uwięźnięcia nerwu w obkurczającej się bliźnie, ponieważ wewnętrzne blizny tkanek miękkich po zabiegu MICA są znacznie mniejsze niż po zabiegach wykonywanych na otwarto.Paluch sztywny to choroba zwyrodnieniowa pierwszego stawu śródstopno-paliczkowego (ang. MTP I). Schorzenie zostało opisane pod koniec XIX stulecia. Do tego czasu wprowadzono wiele określeń charakteryzujących tą chorobę, których większość pozostaje już dziś nieaktualna. Schorzenie to określano jako: „hallux limitus”, „halluxW mało zaawansowanych przypadkach leczenie palucha sztywnego można zacząć od leczenia zachowawczego. Stosuje się miejscowe chłodzenie, leki przeciwzapalne doustne oraz miejscowe. Często dużą poprawę przynosi stosowanie odpowiedniego obuwia – zwykle ulgę przynosi noszenie butów o dość sztywnej podeszwie zapobiegającej nadmiernemu ruchowi w stawie śródstopno-paluchowym. Dobrze, jeżeli buty mają dodatkowo podeszwę o kołyskowej budowie ułatwiającej przetaczanie stopy. Ulgę mogą dać również zabiegi rehabilitacyjne przeciwzapalne, takie jak: krioterapia, pole magnetyczne, jonoforeza. Nie zaleca się natomiast prób „rozćwiczenia” stawu. Zwykle nie udaje się uzyskać zwiększenia zakresu ruchomości, za to często można w ten sposób zmniejszyć stan zapalny i dolegliwości bólowe. Nie ma obecnie dowodów na skuteczność leczenia palucha koślawego poprzez iniekcje dostawowe z kwasu hialuronowego lub osocza bogatopłytkowego. W bardziej zaawansowanych przypadkach palucha sztywnego konieczne jest leczenie operacyjne. Metod operacji palucha sztywnego jest dużo, wybór właściwej zależy przede wszystkim od stopnia zaawansowania choroby. W mało zaawansowanych stadiach, leczenie palucha sztywnego można zacząć od leczenia zachowawczego. Ważne jest też doświadczenie chirurga stopy oraz akceptacja przez pacjenta danej metody leczenia. Zdjęcie: Operacja palucha sztywnego powstawania osteofitów (wyrośli kostnych) w obrębie stawu śródstopno-paluchowego. Osteofity powodują miejscowe drażnienie tkanek miękkich oraz ograniczają zakres ruchomości w stawie, uszkodzenia chrząstki stawowej – co z kolei powoduje przewlekły stan zapalny oraz odsłonięcie zakończeń nerwowych znajdujących się w warstwie podchrzęstnej (sama chrząstka stawowa jest nieunerwiona). W bardziej zaawansowanych przypadkach palucha sztywnego konieczne jest leczenie operacyjne Metod operacji palucha sztywnego jest dużo, wybór właściwej zależy przede wszystkim od stopnia zaawansowania choroby W mało zaawansowanych przypadkach palucha sztywnego leczenie można zacząć od leczenia zachowawczego Metody operacyjne możemy podzielić na te, które zachowują staw i te, które nie zachowują naturalnego stawu z powodu zbyt rozległego zniszczenia chrząstki stawowej. Warto zaznaczyć, że na chwilę obecną nie istnieją metody regeneracji chrząstki stawowej. Jest to jedna z częściej wykonywanych operacji palucha sztywnego, choć w naszej opinii jest ona nadużywana. Przynosi dobre wyniki we wczesnych etapach choroby. Polega na ścięciu grzbietowej 1/3 grubości głowy I kości śródstopia. W ten sposób usuwamy osteofity występujące po grzbietowej stronie, a także likwidujemy uderzanie podstawy palucha w grzbietowy fragment głowy I kości śródstopia. Operację można wykonać z dostępu grzbietowo-przyśrodkowego bądź z dostępu przyśrodkowego. Jest to dobra metoda do przypadków mało zaawansowanych, gdzie głównym problemem jest obecność osteofitów. Można natomiast zaobserwować nadużywanie cheilectomii – w bardziej zaawansowanych przypadkach zwykle nie daje dobrych wyników. Czasami popełniany jest również błąd polegający na usunięciu jedynie osteofitów. Cheilectomię można łączyć z innymi metodami przy bardziej zaawansowanych zmianach. Niewątpliwą zaletą metody jest jej stosunkowo nieduża inwazyjność. Pacjent może tego samego dnia wyjść do domu, może też od razu w pełni obciążać stopę. Zdjęcie: RTG osteofit na grzbietowej stronie głowy I kości śródstopia Jest to osteotomia paliczka proksymalnego palucha. Polega na wycięciu trójkątnego fragmentu z paliczka palucha co powoduje jego zagięcie do góry. Jest to korzystne, ponieważ w paluchu sztywnym obserwujemy ograniczenie zgięcia grzbietowego. Osteotomia Moberga dość szybko się zrasta, nie wymaga specjalnego unieruchomienia. Wykonuje się ją jako dodatek do innych operacji palucha sztywnego, nie jest raczej stosowana jako metoda izolowana. Skrócenie I kości śródstopia przynosi duże korzyści – powoduje zmniejszenie obciążeń przenoszonych przez staw śródstopno-paluchowy. Powoduje również rozluźnienie tkanek miękkich otaczających staw – dzięki temu staw staje się mniej zwarty, poprawia się zakres ruchomości i zmniejszają dolegliwości bólowe. Szczególnie dobrym wskazaniem jest sytuacja, jeżeli u pacjenta I kość śródstopia jest najdłuższą kością śródstopia (najczęściej najdłuższa jest II kość śródstopia). Osteotomie skracającą I kość śródstopia łączy się zazwyczaj z cheilectomią. W Poradni Chorób Stopy wykonujemy osteotomię Weil’a I kości śródstopia. Zazwyczaj przynosi bardzo dobre efekty w przypadkach mało i średniozaawansowanych. W przypadkach zaawansowanych, gdzie praktycznie nie ma już chrząstki stawowej należy rozważać inne metody operacyjne. Zdjęcie: Osteotomia Weil I kości śródstopia RTG AP Zdjęcie: Osteotomia Weil I kości śródstopia RTG boczne Nowoczesne metody leczenia palucha sztywnego Leczenie palucha sztywnego zależy od stopnia zaawansowania zmian zwyrodnieniowych i stopnia nasilenia dolegliwości bólowych, aktywności pacjenta. Decyzja o sposobie leczenia jest podejmowana indywidualnie. Noszenie obuwia z twardą, płaską podeszwą o szerokim przodzie (dla zmniejszenia ucisku na palce stopy), kołyskowa podeszwa (patrz zdj. 5) Fizykoterapia – działanie przeciwzapalne stawu MP I Ortezy usztywniające staw MP I– ortezy, zmniejszają zapalenie ale nawet długotrwałe stosowanie nie usuwa przyczyny dolegliwości Modyfikacja aktywności Iniekcje dostawowe zdj. 5 But o kołyskowej podeszwie Należy podkreślić że nieoperacyjne metody leczenia palucha sztywnego są ograniczone. Możemy jedynie zmniejszyć dolegliwości bólowe ale zmiany powstałe w stawie MPI nie ulegną zmniejszeniu. Dlaczego należy zdecydować się na operacje palucha sztywnego? Jest to schorzenie postępujące, wraz z upływem czasu zmniejsza się zakres ruchomości w stawie MP I, dolegliwości bólowe nasilają się, zwyrodnienie obejmuje większy zakres struktur stawu MP I wymagających leczenia. Przy bardziej zaawansowanych zmianach zakres operacji jest większy a często możliwe jest już tylko wykonanie usztywnienia zajętego zmianami stawu. Chód ze zmianami zwyrodnieniowymi jest zaburzony – pacjent oszczędza wewnętrzną części stopy, oszczędza zajętą kończynę co skutkuje zmianami w innych wyżej położonych stawach zajętej kończyny, kręgosłupa oraz przeciążeniem kończyny po drugiej stronie. Leczeniem operacyjnym usuwamy przyczynę dolegliwości bólowych oraz wpływamy na zwiększenie zakresu ruchomości w stawie MPI, usuwamy powstałe zniekształcenie stopy, zahamowujemy rozwój zniekształcenia. W przypadku zmian zwyrodnieniowych III stopnia leczenie polega na wykonaniu usztywnienia stawu MPI Gwarantujemy naszym pacjentom opiekę na każdym etapie leczenia na najwyższym poziomie. Dzięki stworzeniu wyszkolonego i doświadczonego zespołu ludzi; pań pielęgniarek, lekarzy, rehabilitantów. Gdy zmiany zwyrodnieniowe są nasilone, ból uniemożliwia komfortowe przemieszczanie się i nie mam poprawy po leczeniu zachowawczym jedyną skuteczną metodą leczenia jest leczenie operacyjne Dysponujemy kilkoma skutecznymi metodami operacji palucha sztywnego. O wyborze danej metody operacyjnej decyduje stopień zaawansowania zmian, charakter zmian oraz oczekiwania pacjenta. Według danych naukowych leczenie operacyjne jest jedyną skuteczną metodą leczenia palucha sztywnego. Cheilektomia to najczęściej wykonywana operacja w przypadku leczenia umiarkowanych zmian zwyrodnieniowych stawu MP I. Polega ona na wycięciu wyrośli kostnych z głowy I kości śródstopia oraz paliczka palucha (ryc. 6). W wyniku tego uzyskujemy zniesienie dolegliwości bólowych stawu MP I, zwiększenie zakresu ruchomości w stawie, możliwość bezbólowego poruszania się. ryc. 6 schemat stawu MP I widok od boku Wyrośla kostne które usuwamy Dzięki takiej technice pacjent może opuścić ośrodek zabiegowy już w dniu operacji, może mieć wykonaną korekcję jednoczasową obu stóp a także może obciążać kończynę bezpośrednio po operacji. Pozwala ona na wdrożenie rehabilitacji, wykonywania ćwiczeń zakresu ruchomości stawu MPI już w dniu operacji przez co pacjent bardzo szybko wraca do pełni sprawności w 3-5 tyg. W przypadku konieczności uzyskania większego zakresu ruchomości w stawie MP I wykonujemy osteotomie typu Moberg. Zabieg ten polega na wycięciu „klina” otwartego do góry w paliczku proksymalnym palucha oraz zespolenia kości przy pomocy klamry. Klin wycięty z paliczka palucha zdj 7. RTG boczne po osteotomii MOBERG W przypadku zmian zwyrodnieniowych o średnim zaawansowaniu posługujemy się osteotomią skracającą I kość śródstopia – Osteotomia wg. Hohmanna lub też wszczepienia endoprotezy stawu MPI – Futura Primus Flexible Great Toe (FGT). Osteotomia części dystalnej I kości śródstopia wg. Hohmanna polega na przecięciu głowy pierwszej kości śródstopia pod kątem 45st. i przesunięciu głowy proksymalnie. Dzięki temu uzyskujemy odbarczenie stawu MP I, zwiększenie zakresu ruchomości a także obniżenie głowy I kości śródstopia. Zabieg ten polega na usunięciu stawu MPI i zastąpieniu go silikonowym implantem. Dzięki temu odzyskujemy bezbolesny ruch w stawie MPI. Jest to zabieg dedykowany dla starszych osób, mniej aktywnych. W przypadku zaawansowanych zmian zwyrodnieniowych jedną sprawdzoną metodą operacji (tzw. złotym standardem) jest wykonanie usztywnienia stawu śródstopno-paliczkowego pierwszego (artrodeza stawu śródstopno-paliczkowego pierwszego) Zabieg polega na usunięciu wyrośli kostnych stawu MPI, przygotowaniu powierzchni do zespolenia oraz wykonania stabilizacji paliczka proksymalnego z pierwszą kością śródstopia przy pomocy płyty i śrub. Paluch sztywny – przyczyny, objawy, leczenie Masz ograniczenia ruchomości w obrębie palucha? Odczuwasz ból w dużym palcu podczas chodzenia? Pojawił się obrzęk? Możesz cierpieć na schorzenie występujące pod nazwą paluch sztywny (hallux rigidus). Jego przyczyna związana jest ze zmianami zwyrodnieniowymi stawu śródstopno-paliczkowego palucha. W przeciwieństwie do haluksa, czyli palucha koślawego w przypadku palucha sztywnego nie występuje odchylenie palucha, czy też przyśrodkowe przemieszczenie pierwszej kości śródstopia. Ewentualnie jest ono bardzo nieznaczne. Choroba ma charakter postępujący i może skutkować nawet całkowitym zniszczeniem stawu śródstopno-paliczkowego. Paluch sztywny dotyka najczęściej osoby dorosłe pomiędzy 30, a 60 rokiem życia. Leczenie palucha sztywnego polega na zabiegach fizykoterapeutycznych oraz specjalnie dobranych ćwiczeń. Dowiedz się więcej na temat tego schorzenia. Sprawdź, jakie objawy daje paluch sztywny, jakie są przyczyny powstania dolegliwości i jak wygląda skuteczne leczenie? Przyczyny sztywnego palucha są bardzo zróżnicowane. Na przestrzeni ostatnich lat i wielu badań specjaliści ustalili, że paluch sztywny może być związany z poważnymi urazami palucha (np. złamania). Także mikrourazy palucha, które nie wymagają z reguły opieki lekarskiej mogą z czasem prowadzić do palucha sztywnego. Dotyczy to przeważnie sportowców, w tym głównie piłkarzy oraz zawodników sztuk walki. Jest to związane z kontaktowością tych dyscyplin sportu. Znacznie rzadziej mikrourazy w obrębie palucha przytrafiają się koszykarzom, lekkoatletom, czy tenisistom. Na rozwój palucha sztywnego wpływ ma również genetyka. Występowanie tego schorzenia u członków rodziny znacznie zwiększa szansę rozwoju omawianej choroby u przyszłych pokoleń. Warto jednak zaznaczyć, że predyspozycje genetyczne nie zawsze kończą się chorobą sztywnego palucha. Schorzenie może być też wywołane nieprawidłowościami w budowie stawu oraz kości śródstopia. Chodzi tu o kształt powierzchni stawowej oraz o nieprawidłową budowę głowy I kości śródstopia. Wśród innych przyczyn wymienia się nadmierną długość palucha, chorobę Charcota, dnę moczanową, choroby reumatyczne, czy też jałową martwicę głowy pierwszej kości śródstopia. Jak już zostało wspomniane paluch sztywny daje takie objawy jak zaczerwienienie stawu śródstopno-paliczkowego, któremu może towarzyszyć obrzęk. Poza tym, występuje ograniczenie ruchomości w obrębie palucha. Pacjenci z tym schorzeniem skarżą się też na ból palucha, który doskwiera zwłaszcza w czasie poruszania się. Jest to szczególnie odczuwalne, gdy chodzi się w zbyt ciasnym obuwiu. Paluch sztywny może również być nieco ocieplony w porównaniu do innych części stopy. Leczenie zachowawcze tego schorzenia polega przede wszystkim na nieinwazyjnych zabiegach fizjoterapeutycznych. Dodatkowo można zastosować ćwiczenia rozluźniające oraz terapię manualną. Niezwykle ważne jest również chodzenie w wygodnym obuwiu, które nie uciska palców. Jeżeli to możliwe, to warto wykonać sobie termoplastyczne wkładki ortopedyczne. Poprawiają one wydatnie komfort chodzenia, zmniejszają dolegliwości bólowe oraz poprawiają biomechanikę stopy. Wykonuje się je na podstawie badania komputerowego stóp. Właśnie dlatego są idealnie dopasowane do stóp pacjenta. Leczenie zachowawcze palucha sztywnego powinno być wielotorowe i obejmować: terapię falą uderzeniową, której skuteczność sięga 80%. Zabiegi falą uderzeniową doskonale rozluźniają ścięgna i mięśnie wokół stawu śródstopno-paliczkowego, zmniejszają obrzęk i ból. Terapia wspomaga również produkcję naturalnego kolagenu niezbędnego do prawidłowej pracy stawów. pozycje rozluźniające, których celem jest zmniejszenie obrzęku w stawie. W tym celu należy unieść wyprostowaną nogę tak, by była powyżej poziomu serca. Leżąc można sobie podłożyć pod stopę dwie poduszki, tak by krew odpływała ze stopy swobodnie w kierunku serca. ćwiczenia rozluźniające aparat mięśniowy stopy. Głównie chodzi o przetaczanie podeszwą stopy piłki tenisowej – od palców do pięty i z powrotem ciepłe rozluźniające kąpiele i samodzielny masaż stóp oraz łydek poprawę ruchomości, którą osiąga się stosując terapię manualną w obrębie stawów palucha i stopy kinesiotaping korekcyjny, którego celem jest nie tylko zabezpieczenie palucha, ale i prawidłowego ustawienie go wygodne obuwie na płaskim obcasie, najlepiej sportowe. Chodzi o to, by pacjentowi było jak najwygodniej, by obuwie nie uciskało palucha. Indywidualne wkładki ortopedyczne formowane na ciepło, wykonywane na podstawie badania komputerowego stóp W sytuacji gdy leczenie sztywnego palucha metodami nieinwazyjnymi nie przyniosło pożądanych rezultatów można wykonać zabieg chirurgiczny. Należy jednak pamiętać, że operacja palucha to rozwiązanie ostateczne, które nie daje 100% gwarancji wyleczenia i wiąże się ze żmudną rehabilitacją. Metody leczenia operacyjnego sztywnego palucha to: Cheilektomia – prosty zabieg, który polega na usunięciu wyrośli kostnych na grzbietowej powierzchni stawu śródstopno-podeszwowego Endoprotezoplastyka stawu podstawno-paliczkowego palucha Zabieg wg Kellera-Brandesa – częściowe usunięcie podstawnego paliczka palucha Artrodeza – usztywnienie stawu podstawno-paliczkowego Zanim jednak zdecydujesz się na zabieg chirurgiczny sztywnego palucha radzimy Ci wypróbować wszelkie metody leczenia zachowawczego. Paluch sztywny – przyczyny – objawy – leczenie Paluch sztywny jest zaburzeniem stawu znajdującego się u podstawy dużego palca. Powoduje ból i sztywność stawu, z czasem coraz trudniej zginać palec u nogi. Hallux rigidus jest w rzeczywistości formą zwyrodnieniowego zapalenia stawów. Zaburzenie to może być bardzo uciążliwa, ponieważ używamy dużego palca u stóp, gdy chodzimy, schylamy się, wspinamy lub nawet wstajemy. Wielu pacjentów myli haluks sztywny z guzem, który wpływa na ten sam staw, ale są to bardzo różne stany wymagające odmiennego leczenia. Ponieważ dolegliwości związane z paluchem sztywnym są stanem progresywne, ruch palca zmniejsza się wraz z upływem czasu. Na wcześniejszym etapie, kiedy ruch dużego palca jest tylko nieco ograniczony, stan ten to hallux limitus. Ale wraz z postępem problemu zakres ruchu palca stopniowo maleje, aż potencjalnie osiąga końcowy etap sztywności, w którym duży palec staje się prawie całkowicie sztywny, co czasami nazywa się zamarzniętym stawem. PALUCH SZTYWNY – PRZYCZYNY Najczęstszymi przyczynami sztywności palucha są wadliwe funkcje (biomechanika) i nieprawidłowości strukturalne stopy, które mogą prowadzić do zapalenia kości i stawów w stawie dużego palca. Ten rodzaj zapalenia stawów – taki, który powstaje w wyniku zużycia – często rozwija się u osób, które mają dysfunkcje, zmieniające sposób funkcjonowania stopy i palca. Na przykład osoby z opadającymi łukami lub nadmierną pronacją kostek są podatne na rozwój palucha sztywnego. U niektórych osób hallux rigidus występuje w rodzinie i jest wynikiem dziedziczenia rodzaju stopy podatnej na rozwój tego stanu. W innych przypadkach wiąże się to z nadmiernym obciążeniem, szczególnie wśród osób wykonujących czynności lub prace, które zwiększają nacisk na duży palec u nogi, takich jak osoby, które często muszą pochylać się lub kucać. Paluch sztywny może również wynikać z urazu, na przykład zranienia palca u nogi. Lub może być spowodowany chorobami zapalnymi, takimi jak reumatoidalne zapalenie stawów lub dna moczanowa. Fizjoterapeuta ortopedyczny lub ortopeda może ustalić przyczynę sztywnienia palucha i zalecić najlepsze leczenie. OBJAWY PALUCHA SZTYWNEGO Wczesne oznaki i objawy obejmują: Ból i sztywność dużego palca podczas użytkowania (chodzenie, stanie, zginanie itp.) Ból i sztywność nasilone przez zimną, wilgotną pogodę Trudności z niektórymi czynnościami (bieganie, kucanie) Obrzęk i zapalenie wokół stawu Gdy zaburzenie staje się poważniejsze, mogą pojawić się dodatkowe objawy, w tym: Ból, nawet podczas odpoczynku Trudności w noszeniu butów, ponieważ rozwijają się ostrogi kostne (przerosty) Tępy ból w biodrze, kolanie lub dolnej części pleców z powodu zmian w sposobie chodzenia Utykanie(w ciężkich przypadkach) KIEDY ZWRÓCIĆ SIĘ DO SPECJALISTY? Im wcześniej zdiagnozowany palych sztywny, tym łatwiej będzie go leczyć. Dlatego najlepszym czasem na wizytę u specjalisty stóp i kostki jest pierwsze zauważenie objawów. Jeśli zaczekasz, aż pojawią się ostrogi kostne, twój stan prawdopodobnie będzie trudniejszy do opanowania. Podczas diagnozowania palucha sztywnego fizjoterapeuta bada stopy i przesuwa palec u nogi, aby określić zakres ruchu. Zdjęcie rentgenowskie pomaga określić, obecność zapalenia stawów , a także ocenić wszelkie ostrogi kostne lub inne nieprawidłowości, które mogły powstać. LECZENIE PALUCHA SZTYWNEGO Leczenie zachowawcze palucha sztywnego obejmuje nieinwazyjnych zabiegi fizjoterapeutyczne i ortopodologiczne: OPERACJA PALUCHA SZTYWNEGO Jeżeli wdrożenie leczenia zachowawczego zablokowanego palucha metodami nieinwazyjnymi nie przyniosło oczekiwanych efektów można rozważyć interwencję chirurgiczną. Trzeba wziąć pod uwagę, że operacja palucha sztywnego jest rozwiązaniem ostateczne, które nie daje 100% gwarancji pozytywnych efektów. Dodatkowo wiąże się z długotrwałym procesem rehabilitacji. Wśród metod operacyjnych leczenia operacyjnego sztywnego są: Cheilektomia – zabieg, polegający na usunięciu wyrośli kostnych po stronie grzbietowej stawu śródstopno-podeszwowego Endoprotezoplastyka stawu podstawno-paliczkowego palucha Zabieg wg Kellera-Brandesa – częściowe usunięcie podstawnego paliczka palucha Artrodeza – zabieg polegający na usztywnieniu stawu podstawno-paliczkowego Terapia falami uderzeniowymi w leczeniu palucha sztywnego wykazuje działanie: przeciwbólowe i przeciwzapalne (dostarczane bodźce energetyczne pobudzają metabolizm wewnątrzkomórkowy i usprawniają cyrkulację krwi, w obszarze objętym bólem) dezintegracyjne (doprowadzając do usunięcia zwapniałych fibroblastów) regeneracyjne (zwiększając produkcję kolagenu) stymulujące mikrokrążenie relaksacyjne (zmniejszając napięcie mięśniowe) W Centrum KORE w Swarzędzu dysponujemy nowoczesnym aparatem do zwalczania przewlekłego bólu. Dzięki zabiegowi falą uderzeniową możemy niezwykle skutecznie leczyć patologiczne zmiany ścięgien, wiązadeł, torebek stawowych oraz mięśni i kości. Leczymy też dolegliwości, które tradycyjnie wymagają interwencji chirurgicznej. Zapraszamy pacjentów z takich miast jak Poznań, Swarzędz, Września, Gniezno i okolice. Paluch Sztywny :: Centrum Medyczne Bimed Łódź Czas zabiegu 60-90 min. Rekonwalescencja 6-8tyg. Znieczulenie zewnątrzoponowe Paluch sztywny Choroba zwyrodnieniowa stawów jest przewlekłą niezapalną chorobą stawów o etiologii wieloczynnikowej, będącą następstwem zaburzenia równowagi pomiędzy procesami regeneracji oraz degradacji chrząstki stawowej i tkanki podrzęstnej. Choroba znacznie ograniczająca zgięcie grzbietowe w stawie śródstopno-palcowym palucha. Dolegliwość ta wiąże się z bólem, stanem zapalnym i obrzękiem w obrębie palucha. Występuje nieco częściej u mężczyzn i rozwija się ok. 50 toku życia. Paluch sztywny to schorzenie z postępującym ograniczeniem ruchomości pierwszego stawu śródstopno-paliczkowego. Bolesne zwyrodnienie spowodowane ścieraniu się chrząstki na skutek czego powstają wyrośla kostne na powierzchniach stawowych. Leczenie schorzenia zależy od dolegliwości bólowych pacjenta oraz stopnia nasilenia zmian zwyrodnieniowych. W postaciach miernie zaawansowanych stosuje się leczenie zachowawcze, natomiast w znacznych dolegliwościach bólowych przeprowadza się leczenie operacyjne. Przed zabiegiem pacjent kierowany jest najpierw na konsultację u ortopedy, który szczegółowo opowiada o jego przebiegu i informuje o ostatecznym efekcie. Konsultacja to także dobry moment by porozmawiać o swoich wątpliwościach i zadać lekarzowi pytania. Zachęcamy pacjentów, by przed tą wizytą przygotowali listę nurtujących ich wątpliwości. Na standardowe etapy zabiegu składają się: Zabieg i okres tuż po zabiegu: Obejmuje operację, wykonywaną w znieczuleniu zewnątrzoponowym. Chory musi być na czczo. Pacjent wraca do domu następnego dnia po zabiegu. Pacjent pozostaje w klinice około doby po zabiegu. Pacjent jest przygotowywany do zabiegu i znieczulenia przez cały zespół lekarzy i pielęgniarek. Po kilkunastu godzinach od zabiegu pacjent może poruszać się z pomocą kul i specjalnego obuwia. Specjalistyczne obuwie trzeba nosić ok. 3-6tyg w zależności od wykonanego zabiegu operacyjnego. W celu bezpieczeństwa pacjent zaopatrywany jest w odpowiednie obuwie, które pozwala na odciążenie przodostopia. Przez kila dni po zabiegu odczuwalny jest ból. Po zdjęciu szwów chirurgicznych rozpoczynamy rehabilitacje zgodną z harmonogramem odpowiednim dla danego rodzaju zabiegu operacyjnego. Paluch sztywny W początkowych stadiach palucha sztywnego możliwe jest uzyskanie poprawy poprzez zastosowanie leczenia farmakologicznego, fizjoterapii, doboru właściwych wkładek i stosowanie obuwia z wyprofilowaną owalnie (od strony podeszwowej) podeszwą buta ograniczającą zgięcie grzbietowe w stawie śródstopno-paliczkowym palucha. Leczenie operacyjne palucha sztywnego (hallux rigidus) Przed przystąpieniem do leczenia operacyjnego palucha sztywnego pacjentka/pacjent jest dokładnie badany. Następnie przeprowadzamy z pacjentką/pacjentem rozmowę mającą na celu wyjaśnienie charakteru deformacji i omawiamy sposoby proponowanego leczenia operacyjnego. Na koniec przedstawiamy zagrożenia związane z samym zabiegiem i możliwe powikłania występujące w przebiegu leczenia operacyjnego palucha sztywnego. Badania diagnostyczne stosowane przed wykonaniem zabiegu operacyjnego leczenia palucha sztywnego (hallux rigidus) badanie radiologiczne w podstawowych projekcjach (Jest niezmiernie ważne, by zdjęcia były wykonywane w pełnym obciążeniu) badania morfologiczno-biochemiczne badanie pedobarograficzne (jest jeszcze w Polsce rzadko stosowane), które pozwala ocenić rozkład nacisków wywieranych na podeszwową stronę stóp podczas stania i chodzenia i tym samym pozwala precyzyjniej zaplanować leczenie operacyjne badanie ultrasonograficzne badanie tomografii komputerowej badanie rezonansu magnetycznego W zależności od stopnia zaawansowania choroby stosuje się różne sposoby leczenia operacyjnego: cheilectomia – operacyjne usunięcie wyrośli kostnych na grzbietowej powierzchni stawu śródstopno-paliczkowego. Jeśli zmiany są stosunkowo niewielkie zabieg może być wykonany artroskopowoCelem zabiegu jest poprawa zgięcia grzbietowego w stawie śródstopno-paliczkowym palucha i zmniejszenie dolegliwości bólowych, przedłużenie funkcjonowania stawu, poprawa wydolności i sprawności ruchowej. zastosowanie skojarzonego miejscowego leczenia biologicznego – mikrozłamania +Hyalofast + czynniki wzrostu + komórki macierzyste. W przypadku stwierdzenia ubytków chrząstki (poniżej 50 %) w obrębie głowy pierwszej kości śródstopia zastosowanie ma skojarzona technika operacyjna pojegająca na wykonaniu mikrozłamań w obrębie ubytku chrząstki a następnie pokrycie ubytku włókniną polimeru kwasu hialurowego wraz z podaniem miejscowo uprzednio przygotowanych preparatów z krwi pacjentka zawierających koncentrację czynników wzrostu wraz z komórkami zabiegu jest wspomożenie regeneracji uszkodzonej chrząstki w obrębie głowy pierwszej kości śródstopia a co się z tym wiąże poprawa wydolności i sprawności ruchowej. W przypadku stwierdzenia wyrośli kostnych na grzbietowej powierzchni stawu śróstopno-paliczkowego wraz z obecnością ubytków chrząstki w obrębie głowy pierwszej kości śródstopia zabieg cheilectomi może być wykonany łącznie z skojarzonym miejscowym leczeniem biologicznym. różnego rodzaju osteotomie (różne techniki przecięcia tkanki kostnej) wykonywane w obrębie pierwszej kości śródstopia i paliczka podstawnego paluchaCelem zabiegu jest poprawa zakresu ruchu w stawie śródstopno paliczkowym palucha, zmniejszenie dolegliwości bólowych, przedłużenie funkcjonowania stawu, poprawa wydolności i sprawności osteotomii wykonywane mogą być łącznie z zabiegiem cheilectomi i skojarzonym miejscowym leczeniem biologicznym (w przypadku stwierdzenia ubytków w obrębie chrząstki) operacja wg. Kellera – polega na resekcji (usunięciu) 1/3 bliższej paliczka podstawnego i plastyce tkanek miekkich. Powinna być wykonywana w szczególnych przypadkach i głównie u chorych powyżej 65 roku życia. Z powodu możliwych w przyszłości powikłań obecnie jest rzadziej zabiegu jest poprawa zakresu ruchu w stawie śródstopno paliczkowym palucha, zmniejszenie dolegliwości bólowych, poprawa wydolności i sprawności ruchowej. artrodeza (usztywnienie) stawu śródstopno-paliczkowego paluchaZabieg uważany jest za tzw “złoty standard” i stosowany w zmianach o największym nasileniu. Artrodeza polega na trwałym połączeniu pierwszej kości śródstopia z paliczkiem podstawowym palucha. W przypadku zmian o najwiekszym nasileniu zabieg artrodezy stawu śródstopno-paliczkowego palucha jest obecnie jedynym skutecznym zabiegu jest uwolnienie pacjenta od dolegliwości bólowych, usunięcie zniekształcenia w obrębie stawu śródstopno-paliczkowego powodującego stały konflikt z obuwiem, poprawa wydolności i sprawności ruchowej. endoprotezoplastyka stawu śródstopno-paliczkowego palucha. W ostatnich latach stosuje się również endoprotezy stawów śródstopno-paliczkowych palucha. Do niedawna odsetek powikłań dochodził do 30%.Wraz z pojawieniem się endoprotez nowej generacji odsetek obserwowanych powikłań zmiejszył się do kilku. Obecnie endoproteza dającą najlepsze i najtrwalsze wyniki to proteza Cartiva może być zastosowana w przypadku obecności częściowego zgięcia grzbietowego wraz z towarzyszącymi dolegliwościami bólowymi. Nie powinna być stosowana w przypadku bardzo znacznego ograniczenia ruchu w stawie śródstopno-paliczkowym palucha. CARTIVA Syntetyczny implant chrząstki stawowej – to nowoczesny implant stawu śródstopno-paliczkowego zaprojektowany tak, aby mógł zastąpić uszkodzoną powierzchnię chrząstki stawu. Cartiva jest zrobiona z alkoholu polivinylowego, materiału który jest używany w wielu urządzeniach i implantach medycznych w tym np., w soczewkach kontaktowych. Poprzez odpowiedni proces produkcji implant Cartiva doskonale odtwarza naturalne właściwości chrząstki. Wskazaniem do stosowania tego implantu jest uszkodzenie chrząstki stawu śródstopno-paliczkowego zarówno palucha jak i pozostałych palców stopy. Zniszczenie powierzchni stawowej może być efektem pierwotnej choroby zwyrodnieniowej lub skutkiem urazu. Zabieg implantacji Cartivy jest bezpieczną i krótką procedurą chirurgiczną, po której pacjent, w odróżnieniu od zabiegu artrodezy (usztywnienia) stawu, może od razu obciążać operowaną stopę. Wielu pacjentów uzyskuje zmniejszenie dolegliwości bólowych spowodowanych artrozą stawu w ciągu pierwszych tygodni po operacji. Po zabiegu wzrasta zakres ruchu w operowanym stawie, zmniejszają się dolegliwości bólowe i poprawia się funkcja stawu. Przeciwwskazaniem do implantacji Cartivy jest znacznego stopnia zmiany zwyrodnieniowe stawu za znacznym ograniczeniem ruchomości, lokalne infekcje skórne, uczulenia na alkohol poliwinylowy oraz niektóre choroby układowe. Leczenie palucha sztywnego | CENA: 4000-5000 zł Paluch sztywny (hallux rigidus) stanowi drugie obok palucha koślawego najczęstsze schorzenie dotyczące pierwszego stawu śródstopno-paliczkowego. Istotą choroby jest postępujące ograniczenie zgięcia grzbietowego palucha oraz dolegliwości bólowe stawu podczas chodu. Sztywność palucha wynika ze zmian zwyrodnieniowych, które powstają na bazie różnych czynników. Wybór metody leczenia jest zależny od stopnia zaawansowania choroby – początkowe stadia można leczyć zachowawczo poprzez terapię manualną, wkładki ortopedyczne oraz modyfikację obuwia. W przypadku bardziej nasilonych objawów podejmuje się leczenie operacyjne, które może polegać na usunięciu zmian zwyrodnieniowych, całkowitym usztywnieniu stawu lub wykonaniu endoprotezoplastyki (wszczepieniu sztucznej protezy stawu). Paluch sztywny objawia się bólem stawu śródstopno-paliczkowego dużego palca podczas chodzenia, gdy pięta unosi się nad podłoże i stopa przygotowuje się do odbicia. Przyczyną bólu jest konflikt po stronie grzbietowej stawu, gdy górna krawędź paliczka bliższego uderza o powierzchnię głowy kości śródstopia. Konflikt kostny wynika z obecności zmian zwyrodnieniowo-wytwórczych, które ograniczają bierne zgięcie grzbietowe palucha. Na obrazach RTG stwierdza się zwężenie szpary stawowej oraz obecność wyrośli kostnych (osteofitów). Dolegliwości bólowe często uniemożliwiają pełne wspięcie na palce lub noszenie butów na wysokim obcasie. Paluch sztywny jest chorobą postępującą, co oznacza, że można tylko spowolnić jej progres i leczyć ból objawowo. Ze schorzeniem stawu palucha wiążą się negatywne kompensacje ruchowe – by uniknąć bólu, pacjent przetacza stopę bardziej przez zewnętrzną jej krawędź. Dochodzi do utrwalenia nieprawidłowego wzorca chodu, który prowadzi do przeciążeń mięśni i stawów kończyny dolnej oraz kręgosłupa. Przyczyny powstawania palucha sztywnego Przyspieszone zmiany zwyrodnieniowe stawu śródstopno-paliczkowego mogą wynikać z poniższych czynników: Ostre urazy w obrębie palucha Często zdarzającą się kontuzją jest uraz typu „turf toe”, który polega na uszkodzeniu kompleksu torebkowo-więzadłowo-trzeszczkowego stawu śródstopno-paliczkowego palucha. Do urazu dochodzi w mechanizmie nadmiernego zgięcia grzbietowego dużego palca podczas aktywności sportowych lub w wyniku przyjęcia pozycji siadu klęcznego na piętach z podwiniętymi palcami. Brak podjęcia odpowiedniego leczenia skutkuje niestabilnością stawu, która generuje szybsze zużywanie się chrząstki stawowej i rozwój zwyrodnienia. Paluch sztywny może rozwijać się także na tle przebytych złamań stawowych i stłuczeń w obrębie palucha, np. wskutek kopnięcia w twardą przeszkodę lub upadku ciężkiego przedmiotu na przód stopy. Uniesienie pierwszej kości śródstopia (płaskostopie, paluch koślawy) Uniesienie pierwszej kości śródstopia oznacza nadmierne dogrzbietowe zgięcie pierwszej kości śródstopia związane z hipermobilnością pierwszego promienia i nadpronacją stopy. Podczas chodu, w momencie uniesienia pięty nad podłoże dochodzi do nieprawidłowego dysbalansu pomiędzy wewnętrznymi siłami oddziałującymi na staw śródstopno-paliczkowy (napięciem mięśni i powięzi podeszwowej) a siłą działającą na paluch od strony podłoża. W efekcie dochodzi do patologicznych naprężeń tkanek i nierównomiernego rozkładu nacisku w obrębie chrząstki stawu. Warunki te stwarzają także stan ograniczonego zgięcia grzbietowego stawu jeszcze bez wyraźnych zmian strukturalnych stawu – jest to tzw. paluch ograniczony (hallux limitus). Uważa się, że hallux limitus może poprzedzać rozwój palucha sztywnego. Słabe dopasowanie powierzchni tworzących staw śródstopno-paliczkowy Słabsze dopasowanie powierzchni stawowych może być zmianą wrodzoną. Ponadto, nieprawidłowo zoperowany paluch koślawy z podwichnięciem stawu śródstopno-paliczkowego może prowadzić do pogłębienia artrozy i usztywnienia stawu. Choroby zapalne obejmujące staw śródstopno-paliczkowy palucha Najczęstszym schorzeniem atakującym drobne stawy układu ruchu jest reumatoidalne zapalenie stawów (RZS). Istotą choroby jest stan zapalny błony maziowej, który poszerza się na pozostałe struktury stawu, prowadząc do zwłóknienia aparatu torebkowo-więzadłowego, wtórnej destrukcji chrząstki stawowej i postępującego ograniczenia ruchomości stawu. RZS stanowi przyczynę mnogich zniekształceń palców stóp oraz nabytego płaskostopia. Aby zmniejszyć progres deformacji, w okresie zaostrzenia RZS nie należy nadmiernie przeciążań stóp oraz stosować indywidualne wkładki ortopedyczne wykonane z miękkich materiałów. Drugim schorzeniem prowadzącym do rozwoju palucha sztywnego jest podagra (dna moczanowa), która atakuje wybiórczo pierwszy staw śródstopno-paliczkowy. Stan zapalny rozwija się wskutek odkładania się kryształów kwasu moczowego w stawie palucha. Objawami podagry jest okresowe zaczerwienie, obrzęk i bolesność stawu śródstopno-paliczkowego palucha nasilające się po spożyciu produktów mięsnych. Postępowanie polega na modyfikacji diety oraz leczeniu zaburzeń metabolicznych prowadzących do zwiększonego poziomu kwasu moczowego we krwi. Jałowa martwica głowy kości śródstopia Jałowa martwica polega na obumieraniu kości bez udziału zapalenia. Wskutek rozmiękania kości dochodzi do zniekształcenia obrysu głowy kości śródstopia i zaburzenia mechaniki stawu śródstopno-paliczkowego palucha. Jałowa martwica rzadko pojawia w obrębie stawu palucha, ryzyko jej wystąpienia jest większe u osób z nadmiernie długą pierwszą kością śródstopia i stopą wydrążoną. Przewlekłe przeciążenia mogą prowadzić do zaburzenia ukrwienia głowy kości śródstopia i rozwoju martwicy. Noszenie nieprawidłowego obuwia Do powstawania palucha sztywnego może przyczyniać się także noszenie obuwia z wąskimi czubkami lub na wysokim obcasie. Obuwie tego rodzaju wymusza nienaturalne ustawienie stawu palucha oraz zwiększa stopień przeciążenia głowy kości śródstopia. Leczenie palucha sztywnego Leczenie zachowawcze Identyfikacja czynników ryzyka palucha sztywnego pozwala na wdrożenie postępowania mającego za zadanie spowolnić progres choroby. W przypadku stwierdzenia tendencji do płaskostopia warto wykonywać ćwiczenia wzmacniające mięśnie głębokie stopy oraz ćwiczenia poprawiające stabilność stawu skokowego. Wskazana jest również terapia manualna stawu śródstopno-paliczkowego i pozostałych stawów stopy, by zachować mobilność stopy pozwalającą na chód bez kompensacji. Złagodzenie dolegliwości bólowych może przynieść noszenie specjalnych wkładek ortopedycznych odciążających pierwszy promień stopy. Wskazane jest także użytkowanie obuwia ze sztywną podeszwą typu roller, która posiada zaokrąglony czubek. W trakcie chodu dochodzi do przekolebania buta z odciążeniem stawu palucha i zachowaniem prawidłowego wzorca chodu bez negatywnych kompensacji na poziomie stawu skokowego, kolana czy biodra. Leczenie operacyjne Leczenie operacyjne podejmuje się u osób z dużymi dolegliwościami bólowymi i z ograniczeniem ruchomości stawu, a także w przypadku, gdy leczenie zachowawcze pozostaje nieskuteczne. Kwalifikacja do odpowiedniego rodzaju zabiegu operacyjnego uwzględnia stopień zaawansowania palucha sztywnego określany na podstawie zdjęć RTG, poziom aktywności pacjenta oraz jego oczekiwania co do efektu po zabiegu. Zastosowanie leczenia operacyjnego pozwala na skuteczną niwelację dolegliwości bólowych, swobodny chód, a nawet podejmowanie aktywności sportowej jak bieganie. Cheilektomia polega na usunięciu wyrośli kostnych, które powstały w wyniku zmian zwyrodnieniowych. Chirurg wycina jedną czwartą grzbietowej części głowy kości śródstopia razem z osteofitem. Uwalnia również zrosty i zwłóknienia w obrębie stawu palucha. Zabieg powinien umożliwić zwiększenie zakresu zgięcia grzbietowego do minimum 60 stopni – ruchomość palucha sprawdzana jest śródoperacyjnie. Cheilektomię przeprowadza się u osób młodych, u których na radiogramach stwierdza się mały ubytek chrząstki głowy kości śródstopia. Wykonuje się także cheilektomię połączoną z osteotomią klinową Moberga, która uwzględnia przecięcie paliczka bliższego palucha i korekcję jego osi w celu uzyskania jeszcze większego zakresu ruchu zgięcia palucha. Wybór ostatecznej techniki zależy od indywidulanych warunków anatomicznych stopy pacjenta oraz biegłości chirurga w stosowanych procedurach operacyjnych. Artrodeza (usztywnienie) stawu śródstopno-paliczkowego stanowi „złoty standard” leczenia zaawansowanych postaci palucha sztywnego, zwłaszcza jeśli schorzenie rozwija się na podłożu zapalnym. Zabieg polega na wycięciu powierzchni stawowych, a następnie trwałym usztywnieniu stawu za pomocą specjalnych śrubek. Paluch zostaje ustawiony w pozycji około 25 stopni zgięcia grzbietowego, co umożliwia pacjentowi swobodne podejmowanie większości aktywności. Dolegliwości bólowe stawu palucha zostają zniesione, a komfort życia ulega wyraźnej poprawie. Dobrze przeprowadzony zabieg artrodezy przynosi trwałe efekty, a powikłania zdarzają się bardzo rzadko. Po zabiegu przodostopie wymaga odciążenia aż do uzyskania zrostu kości – przez około 6 tygodni pacjent powinien nosić specjalne obuwie „Gejszy” umożliwiające chód, a jednocześnie odciążające operowaną okolicę. Artroplastyka resekcyjna Kellera wykonywana jest u osób starszych powyżej 60 roku życia i prowadzących siedzący tryb życia. Zabieg polega na wycięciu jednej trzeciej paliczka bliższego palucha. Obciążanie kończyny w normalnym obuwiu jest możliwe w krótszym okresie czasu w porównaniu do artrodezy. Umożliwia to wczesną pionizację i poruszanie się osobom starszym bez konieczności długiego noszenia buta odciążającego. Zabieg ten niesie jednak za sobą większe ryzyko powikłań, w związku z czym nie powinno się go wykonywać u młodych aktywnych osób. Endoprotezoplastyka stawu śródstopno-paliczkowego palucha Wszczepienie sztucznej protezy stawu śródstopno-paliczkowego umożliwia przywrócenie ruchomości palucha w zaawansowanym stadium choroby zwyrodnieniowej. Obecnie trwają dyskusje co do trwałości sztucznego stawu i ryzyka zwichnięcia czy obluzowania protezy. Dzięki postępowi inżynierii biomedycznej produkowane są coraz bardziej nowoczesne i trwalsze w użytkowaniu modele endoprotez, co rodzi nadzieję na zastosowanie endoprotezoplastyki u szerszego grona pacjentów. Ważne informacje Najczęściej zadawane pytania o schorzenie palucha sztywnego i metody jego leczenia:
PALUCH SZTYWNY – CO TO JEST? PALUCH SZTYWNY – PRZYCZYNYOBJAWY PALUCHA SZTYWNEGO KIEDY ZWRÓCIĆ SIĘ DO SPECJALISTY?LECZENIE PALUCHA SZTYWNEGO OPERACJA PALUCHA SZTYWNEGO PALUCH SZTYWNY – CO TO JEST? Paluch sztywny jest zaburzeniem stawu znajdującego się u podstawy dużego palca. Powoduje ból i sztywność stawu, z czasem coraz trudniej zginać palec u nogi. Hallux rigidus jest w rzeczywistości formą zwyrodnieniowego zapalenia stawów. Zaburzenie to może być bardzo uciążliwa, ponieważ używamy dużego palca u stóp, gdy chodzimy, schylamy się, wspinamy lub nawet wstajemy. Wielu pacjentów myli haluks sztywny z guzem, który wpływa na ten sam staw, ale są to bardzo różne stany wymagające odmiennego leczenia. Ponieważ dolegliwości związane z paluchem sztywnym są stanem progresywne, ruch palca zmniejsza się wraz z upływem czasu. Na wcześniejszym etapie, kiedy ruch dużego palca jest tylko nieco ograniczony, stan ten to hallux limitus. Ale wraz z postępem problemu zakres ruchu palca stopniowo maleje, aż potencjalnie osiąga końcowy etap sztywności, w którym duży palec staje się prawie całkowicie sztywny, co czasami nazywa się zamarzniętym stawem. PALUCH SZTYWNY – PRZYCZYNY Najczęstszymi przyczynami sztywności palucha są wadliwe funkcje (biomechanika) i nieprawidłowości strukturalne stopy, które mogą prowadzić do zapalenia kości i stawów w stawie dużego palca. Ten rodzaj zapalenia stawów – taki, który powstaje w wyniku zużycia – często rozwija się u osób, które mają dysfunkcje, zmieniające sposób funkcjonowania stopy i palca. Na przykład osoby z opadającymi łukami lub nadmierną pronacją kostek są podatne na rozwój palucha sztywnego. U niektórych osób hallux rigidus występuje w rodzinie i jest wynikiem dziedziczenia rodzaju stopy podatnej na rozwój tego stanu. W innych przypadkach wiąże się to z nadmiernym obciążeniem, szczególnie wśród osób wykonujących czynności lub prace, które zwiększają nacisk na duży palec u nogi, takich jak osoby, które często muszą pochylać się lub kucać. Paluch sztywny może również wynikać z urazu, na przykład zranienia palca u nogi. Lub może być spowodowany chorobami zapalnymi, takimi jak reumatoidalne zapalenie stawów lub dna moczanowa. Fizjoterapeuta ortopedyczny lub ortopeda może ustalić przyczynę sztywnienia palucha i zalecić najlepsze leczenie. OBJAWY PALUCHA SZTYWNEGO Wczesne oznaki i objawy obejmują: Ból i sztywność dużego palca podczas użytkowania (chodzenie, stanie, zginanie itp.) Ból i sztywność nasilone przez zimną, wilgotną pogodę Trudności z niektórymi czynnościami (bieganie, kucanie) Obrzęk i zapalenie wokół stawu Gdy zaburzenie staje się poważniejsze, mogą pojawić się dodatkowe objawy, w tym: Ból, nawet podczas odpoczynku Trudności w noszeniu butów, ponieważ rozwijają się ostrogi kostne (przerosty) Tępy ból w biodrze, kolanie lub dolnej części pleców z powodu zmian w sposobie chodzenia Utykanie(w ciężkich przypadkach) KIEDY ZWRÓCIĆ SIĘ DO SPECJALISTY? Im wcześniej zdiagnozowany paluch sztywny, tym łatwiej będzie go leczyć. Dlatego najlepszym czasem na wizytę u specjalisty stóp i kostki jest pierwsze zauważenie objawów. Jeśli zaczekasz, aż pojawią się ostrogi kostne, twój stan prawdopodobnie będzie trudniejszy do opanowania. Podczas diagnozowania palucha sztywnego fizjoterapeuta bada stopy i przesuwa palec u nogi, aby określić zakres ruchu. Zdjęcie rentgenowskie pomaga określić, obecność zapalenia stawów , a także ocenić wszelkie ostrogi kostne lub inne nieprawidłowości, które mogły powstać. LECZENIE PALUCHA SZTYWNEGO Leczenie zachowawcze palucha sztywnego obejmuje nieinwazyjnych zabiegi fizjoterapeutyczne i ortopodologiczne: Fala uderzeniowa Laser wysokoenergetyczny Terapia manualna Wkładki termoplastyczne Ciepłe rozluźniające kąpiele i autoterapia stóp oraz łydek Kinesiotaping korekcyjny Ćwiczenia rozluźniające OPERACJA PALUCHA SZTYWNEGO Jeżeli wdrożenie leczenia zachowawczego zablokowanego palucha metodami nieinwazyjnymi nie przyniosło oczekiwanych efektów można rozważyć interwencję chirurgiczną. Trzeba wziąć pod uwagę, że operacja palucha sztywnego jest rozwiązaniem ostateczne, które nie daje 100% gwarancji pozytywnych efektów. Dodatkowo wiąże się z długotrwałym procesem rehabilitacji. Wśród metod operacyjnych leczenia operacyjnego sztywnego są: Cheilektomia – zabieg, polegający na usunięciu wyrośli kostnych po stronie grzbietowej stawu śródstopno-podeszwowego Endoprotezoplastyka stawu podstawno-paliczkowego palucha Zabieg wg Kellera-Brandesa – częściowe usunięcie podstawnego paliczka palucha Artrodeza – zabieg polegający na usztywnieniu stawu podstawno-paliczkowego Terapia falami uderzeniowymi w leczeniu palucha sztywnego wykazuje działanie: przeciwbólowe i przeciwzapalne (dostarczane bodźce energetyczne pobudzają metabolizm wewnątrzkomórkowy i usprawniają cyrkulację krwi, w obszarze objętym bólem) dezintegracyjne (doprowadzając do usunięcia zwapniałych fibroblastów) regeneracyjne (zwiększając produkcję kolagenu) stymulujące mikrokrążenie relaksacyjne (zmniejszając napięcie mięśniowe) W Centrum KORE w Swarzędzu dysponujemy nowoczesnym aparatem do zwalczania przewlekłego bólu. Dzięki zabiegowi falą uderzeniową możemy niezwykle skutecznie leczyć patologiczne zmiany ścięgien, wiązadeł, torebek stawowych oraz mięśni i kości. Leczymy też dolegliwości, które tradycyjnie wymagają interwencji chirurgicznej. Zapraszamy pacjentów z takich miast jak Poznań, Swarzędz, Września, Gniezno i okolice. Umów się na leczenie sztywnego palucha: Tel: 503-733-127 Lub umów się on-line Pracujemy od poniedziałku do piątku w godzinach od 7:00 do 20:00 Zespół KORE Fizjoterapia Specjalistyczna. OPINIE O NAS:
W niniejszej pracy przedstawiono wyniki leczenia 51-letniego pacjenta po zabiegu operacyjnym plastyki sztywnego palucha, u którego po zastosowaniu 20 zabiegów miejscowej ozonoterapii uzyskanoPaluch sztywny (hallux rigidus) to patologia w której dochodzi do zmian zwyrodnieniowych w obrębie stawu śródstopno-palcowego I. Choroba objawia się dolegliwościami bólowymi, zaczerwienieniem oraz wyroślami kostnymi (osteofitami), które napinając skórę powodują otarcia, odleżyny oraz w znacznym stopniu przeszkadzają w noszeniu obuwia. Operacja palucha sztywnego polega na usunięciu przeszkadzających wyrośli kostnych, a czasami na wycięciu całego, chorobowo zmienionego stawu jednoczasowo stabilizując operowaną okolicę drutem Kirschnera. Pacjent opuszcza klinikę po 1-2 dniach z zaleceniami poruszania się o kulach w specjalnym obuwiu ortopedycznym przez okres 4-6 tygodni. Kontrola pozbiegowa następuje w 10-14 dobie w celu usunięcia szwów oraz oceny gojenia się rany. Usunięcie druta Kirschnera następuje po 6 tygodniach od zabiegu.
Jestem 2 m-c po operacji palucha sztywnego. Operacja wykonana przez Pana dr. Andrzeja Boszczyka - rewelacja. Bez bólu, pięknie wszystko się zgoiło, teraz tylko rehabilitacja, bo wyrobiłam sobie zły chód. Nie mam słów na fachowość i uprzejmość Pana dr. W moim mieście odmówili mi zabiegu w takim stopniu, w jakim wykonał go dr
Paluch sztywny to inaczej zmiany zwyrodnieniowe pierwszego stawu śródstopno-paliczkowego. Początkowe objawy tej choroby to głównie ograniczenie zgięcia grzbietowego palucha i niewielkie dolegliwości bólowe. Mają one jednak charakter progresywny i coraz bardziej utrudniają codzienne funkcjonowanie. Są dwie główne przyczyny powstawania palucha sztywnego:Urazy, zarówno powtarzalne mikrourazy, jak i złamania w obrębie stopy. Częstą przyczyną palucha sztywnego jest nierozpoznany „turf toe”, czyli uszkodzenie więzadeł okolicy I stawu strukturalne w obrębie stopy. Pacjenci nie zawsze mają świadomość ich występowania, ponieważ do czasu powstania zmian zwyrodnieniowych, nie muszą one powodować przypadku palucha sztywnego w początkowym stadium, poprawę może przynieść fizjoterapia. Delikatnie rozciąganie okolicznych struktur i zabiegi pomagają zmniejszyć stan zapalny i pacjenci odczuwają ulgę. Jest to też odpowiedni moment na zastosowanie tzw. leczenia biologicznego, czyli osocza bogatopytkowego (PRP). Osocze bogatopłytkowe ma udowodnione działanie zmniejszające stan zapalny w obrębie stawu. Dolegliwości zmniejsza także używanie butów o twardej podeszwie, szczególnie tzw „rocker bottom shoes”, które ułatwiają przetaczanie się stopy w trakcie sztywny w średnim i dużym stopniu zaawansowania często wymaga leczenia operacyjnego. W zależności od przyczyny i rodzaju zniekształcenia możemy zaproponować pacjentom różne zabiegi:Artroskopię, w której z niewielkich cięć wprowadzamy do stawu kamerę i narzędzia, a następnie naprawiamy uszkodzoną chrząstkę w środku usunięcie wyrośli kostnych (osteofitów), czyli tzw. cheilektomia lub klasyczne usunięcie wyrośli kostnych wraz z osteotomią kości śródstopia lub zastępujące lub klasyczne usztywnienie pierwszego stawu śródstopno-paliczkowego, czyli tzw. artrodeza. Jest to operacja proponowana pacjentom w przypadku dużych zmian zwyrodnieniowych stawu i silnych dolegliwości bólowych. Warto wiedzieć, że izolowane usztywnienie pierwszego stawu śródstopno-paliczkowego, nie powoduje istotnego pogorszenia chodu. Rekonwalescencja po zabiegu. Jeśli nie będzie żadnych przeciwwskazań, powinieneś wstać z łóżka i chodzić tak wcześnie, jak to możliwe. Do domu możesz się udać już na drugi dzień po operacji. Wtedy również możesz usunąć opatrunki i wziąć prysznic. Na powrót do aktywności życiowej będziesz musiał poczekać okołoPaluch sztywny (hallux rigidus) to schorzenie zwyrodnieniowe, prowadzące do częściowej lub całkowitej utraty ruchomości w stawie śródstopno – paliczkowym dużego palca u stopy. To jedna z najczęstszych chorób, powodujących deformację oraz ból w obrębie palucha. Często mylona jest z paluchem koślawym. Oba zwyrodnienia dotyczą wprawdzie tego samego stawu, ale są to różne schorzenia, wymagające innej sztywny – przyczynySchorzenie może pojawić się w wyniku działania następujących czynników: Regularne mikrourazy stawu śródstopno-paliczkowego lub jeden, duży uraz powierzchni stawowej. Nieprawidłowości w budowie stawu oraz kości śródstopia. Dziedziczenie – występowanie choroby w rodzinie, zwiększa szanse na pojawienie się jej u przyszłych pokoleń. Choroby takie jak np. dna moczanowa, choroby chrząstki stawowej, jałowa martwica głowy pierwszej kości śródstopia. Nadmierna długość sztywny – objawyObjawy schorzenia nie należą do przyjemnych. Chory przede wszystkim odczuwa dolegliwości bólowe oraz problemy z ruchomością w obrębie dużego palca stopy (dotyczy to zarówno zgięcia jak i wyprostu palucha). Towarzyszy temu najczęściej zaczerwienienie, ocieplenie oraz powiększenie obrysu stawu śródstopno – paliczkowego. W zaawansowanym stadium rozwoju choroby, pojawiają się wyrośle kostne na powierzchni grzbietowej stawu, powodujące ból przy noszeniu obuwia. Wszystkie te czynniki przyczyniają się do znacznego dyskomfortu i problemów ze sprawnym poruszaniem sztywny – diagnozaIm wcześniej choroba zostanie zdiagnozowana, tym większa szansa na skuteczne leczenie zachowawcze. Dlatego w przypadku jakichkolwiek dolegliwości z paluchem, należy udać się do ortopedy. Podczas badania, lekarz sprawdza ruchomość stawu śródstopno-paliczkowego oraz poszukuje ewentualnych wyrośli kostnych, będących skutkiem choroby. Specjalista może zlecić badanie RTG, obrazujące stopień deformacji oraz uszkodzenia w obrębie sztywny – leczenie zachowawczeJeśli choroba nie jest w zaawansowanym stadium rozwoju, lekarz najczęściej koncentruje się na leczeniu zachowawczym chorej stopy. Terapia ta obejmuje: Chodzenie w odpowiednio dobranym obuwiu, nieuciskającym palców. Stosowanie indywidualnie dobranych wkładek ortopedycznych. Leki przeciwbólowe i przeciwzapalne. Zabiegi fizykoterapeutyczne. Ćwiczenia rozluźniające, ciepłe kąpiele, masaże. Terapia manualna. Kinesiotaping, którego celem jest prawidłowe ustawienie palucha oraz jego zabezpieczenie. Zastrzyki sterydowe (blokady). Terapia osoczem sztywny – leczenie operacyjneBywa, że konieczna staje się operacja sztywnego palucha. Podczas zabiegu, chirurg usuwa wyrośla kostne, uwalnia przykurcz tkanek miękkich wokół stawu oraz oczyszcza go. W skrajnych przypadkach, kiedy doszło do całkowitego zniszczenia stawu, można go usztywnić lub zastąpić endoprotezą. Trzeba pamiętać, że operacja nie daje stuprocentowej gwarancji wyleczenia i związana jest z długotrwałą rehabilitacją ruchową oraz seriami zabiegów fizykoterapeutycznych (np. jonoforeza, laser, pole magnetyczne).Paluch sztywny – powikłania po operacjiPrzeprowadzenie zabiegów chirurgicznych, zawsze wiąże się z ryzykiem wystąpienia powikłań. Do możliwych skutków ubocznych po operacji palucha sztywnego należą: Zaczerwienienie skóry stawu oraz rany pooperacyjnej.• Obrzęk, utrudniający sprawną rehabilitację. Dolegliwości bólowe w stawie. Krwiaki. Rozejście się rany. Powstanie zmian bliznowatych. Zaburzenia czucia skórnego. Uszkodzenie naczyń lub nerwów operowanej sztywny – leczenie w KrakowieW momencie pojawienia się jakichkolwiek dolegliwości w obrębie palucha, zapraszamy na konsultację ortopedyczną do naszego centrum medycznego. Po postawieniu diagnozy, lekarz przedstawia Pacjentowi plan skutecznego leczenia choroby. Zostaje on również poinformowany o postępowaniu prewencyjnym, które pozwoli uniknąć zabiegu chirurgicznego w przyszłości. W przypadku zaawansowanych zmian zwyrodnieniowych, ortopeda kieruje chorego na operację stawu.
Tak jak w przypadku każdej interwencji chirurgicznej, po operacji palucha sztywnego mogą wystąpić rozmaite powikłania. Mogą to być: • krwiaki i obrzęki stopy • martwica skóry w okolicy rany pooperacyjnej • infekcje • brak zrostu po usztywnieniu • nawrót dolegliwości bólowych • uszkodzenie nerwów
Leczenie zachowawcze palucha sztywnego (hallux rigidus) W początkowych stadiach palucha sztywnego możliwe jest uzyskanie poprawy poprzez zastosowanie leczenia farmakologicznego, fizjoterapii, doboru właściwych wkładek i stosowanie obuwia z wyprofilowaną owalnie (od strony podeszwowej) podeszwą buta ograniczającą zgięcie grzbietowe w stawie śródstopno-paliczkowym palucha. Leczenie operacyjne palucha sztywnego (hallux rigidus) Przed przystąpieniem do leczenia operacyjnego palucha sztywnego pacjentka/pacjent jest dokładnie badany. Następnie przeprowadzamy z pacjentką/pacjentem rozmowę mającą na celu wyjaśnienie charakteru deformacji i omawiamy sposoby proponowanego leczenia operacyjnego. Na koniec przedstawiamy zagrożenia związane z samym zabiegiem i możliwe powikłania występujące w przebiegu leczenia operacyjnego palucha sztywnego. Badania diagnostyczne stosowane przed wykonaniem zabiegu operacyjnego leczenia palucha sztywnego (hallux rigidus) badanie radiologiczne w podstawowych projekcjach (Jest niezmiernie ważne, by zdjęcia były wykonywane w pełnym obciążeniu) badania morfologiczno-biochemiczne badanie pedobarograficzne (jest jeszcze w Polsce rzadko stosowane), które pozwala ocenić rozkład nacisków wywieranych na podeszwową stronę stóp podczas stania i chodzenia i tym samym pozwala precyzyjniej zaplanować leczenie operacyjne badanie ultrasonograficzne badanie tomografii komputerowej badanie rezonansu magnetycznego W zależności od stopnia zaawansowania choroby stosuje się różne sposoby leczenia operacyjnego: cheilectomia - operacyjne usunięcie wyrośli kostnych na grzbietowej powierzchni stawu śródstopno-paliczkowego. Jeśli zmiany są stosunkowo niewielkie zabieg może być wykonany artroskopowoCelem zabiegu jest poprawa zgięcia grzbietowego w stawie śródstopno-paliczkowym palucha i zmniejszenie dolegliwości bólowych, przedłużenie funkcjonowania stawu, poprawa wydolności i sprawności ruchowej. zastosowanie skojarzonego miejscowego leczenia biologicznego - mikrozłamania +Hyalofast + czynniki wzrostu + komórki macierzyste. W przypadku stwierdzenia ubytków chrząstki (poniżej 50 %) w obrębie głowy pierwszej kości śródstopia zastosowanie ma skojarzona technika operacyjna pojegająca na wykonaniu mikrozłamań w obrębie ubytku chrząstki a następnie pokrycie ubytku włókniną polimeru kwasu hialurowego wraz z podaniem miejscowo uprzednio przygotowanych preparatów z krwi pacjentka zawierających koncentrację czynników wzrostu wraz z komórkami zabiegu jest wspomożenie regeneracji uszkodzonej chrząstki w obrębie głowy pierwszej kości śródstopia a co się z tym wiąże poprawa wydolności i sprawności ruchowej. W przypadku stwierdzenia wyrośli kostnych na grzbietowej powierzchni stawu śróstopno-paliczkowego wraz z obecnością ubytków chrząstki w obrębie głowy pierwszej kości śródstopia zabieg cheilectomi może być wykonany łącznie z skojarzonym miejscowym leczeniem biologicznym. różnego rodzaju osteotomie (różne techniki przecięcia tkanki kostnej) wykonywane w obrębie pierwszej kości śródstopia i paliczka podstawnego paluchaCelem zabiegu jest poprawa zakresu ruchu w stawie śródstopno paliczkowym palucha, zmniejszenie dolegliwości bólowych, przedłużenie funkcjonowania stawu, poprawa wydolności i sprawności osteotomii wykonywane mogą być łącznie z zabiegiem cheilectomi i skojarzonym miejscowym leczeniem biologicznym (w przypadku stwierdzenia ubytków w obrębie chrząstki) operacja wg. Kellera - polega na resekcji (usunięciu) 1/3 bliższej paliczka podstawnego i plastyce tkanek miekkich. Powinna być wykonywana w szczególnych przypadkach i głównie u chorych powyżej 65 roku życia. Z powodu możliwych w przyszłości powikłań obecnie jest rzadziej zabiegu jest poprawa zakresu ruchu w stawie śródstopno paliczkowym palucha, zmniejszenie dolegliwości bólowych, poprawa wydolności i sprawności ruchowej. artrodeza (usztywnienie) stawu śródstopno-paliczkowego paluchaZabieg uważany jest za tzw "złoty standard" i stosowany w zmianach o największym nasileniu. Artrodeza polega na trwałym połączeniu pierwszej kości śródstopia z paliczkiem podstawowym palucha. W przypadku zmian o najwiekszym nasileniu zabieg artrodezy stawu śródstopno-paliczkowego palucha jest obecnie jedynym skutecznym rozwiązaniem. Celem zabiegu jest uwolnienie pacjenta od dolegliwości bólowych, usunięcie zniekształcenia w obrębie stawu śródstopno-paliczkowego powodującego stały konflikt z obuwiem, poprawa wydolności i sprawności ruchowej. endoprotezoplastyka stawu śródstopno-paliczkowego palucha. W ostatnich latach stosuje się również endoprotezy stawów śródstopno-paliczkowych palucha. Do niedawna odsetek powikłań dochodził do 30%.Wraz z pojawieniem się endoprotez nowej generacji odsetek obserwowanych powikłań zmiejszył się do kilku. Obecnie endoproteza dającą najlepsze i najtrwalsze wyniki to proteza Cartiva może być zastosowana w przypadku obecności częściowego zgięcia grzbietowego wraz z towarzyszącymi dolegliwościami bólowymi. Nie powinna być stosowana w przypadku bardzo znacznego ograniczenia ruchu w stawie śródstopno-paliczkowym palucha. CARTIVA Syntetyczny implant chrząstki stawowej – to nowoczesny implant stawu śródstopno-paliczkowego zaprojektowany tak, aby mógł zastąpić uszkodzoną powierzchnię chrząstki stawu. Cartiva jest zrobiona z alkoholu polivinylowego, materiału który jest używany w wielu urządzeniach i implantach medycznych w tym np., w soczewkach kontaktowych. Poprzez odpowiedni proces produkcji implant Cartiva doskonale odtwarza naturalne właściwości chrząstki. Wskazaniem do stosowania tego implantu jest uszkodzenie chrząstki stawu śródstopno-paliczkowego zarówno palucha jak i pozostałych palców stopy. Zniszczenie powierzchni stawowej może być efektem pierwotnej choroby zwyrodnieniowej lub skutkiem urazu. Zabieg implantacji Cartivy jest bezpieczną i krótką procedurą chirurgiczną, po której pacjent, w odróżnieniu od zabiegu artrodezy (usztywnienia) stawu, może od razu obciążać operowaną stopę. Wielu pacjentów uzyskuje zmniejszenie dolegliwości bólowych spowodowanych artrozą stawu w ciągu pierwszych tygodni po operacji. Po zabiegu wzrasta zakres ruchu w operowanym stawie, zmniejszają się dolegliwości bólowe i poprawia się funkcja stawu. Przeciwwskazaniem do implantacji Cartivy jest znacznego stopnia zmiany zwyrodnieniowe stawu za znacznym ograniczeniem ruchomości, lokalne infekcje skórne, uczulenia na alkohol poliwinylowy oraz niektóre choroby układowe.
Oferujemy Państwu: Ośrodek wyspecjalizowany w leczeniu chorób i urazów w obrębie stopy oraz stawu skokowego. Specjalistyczną rehabilitację stawu skokowego oraz stopy (przed i pooperacyjną) będącą integralną częścią procesu leczenia. Kompleksową terapię schorzeń stopy i stawu skokowego u dorosłych oraz u dzieci – w tym Paluch sztywny. Czym jest i jak go leczyć? Paluch sztywny to obok palucha koślawego jedno z najczęściej występujących schorzeń pierwszego stawu śródstopno-paliczkowego. Do występowania tej choroby przyczynia się proces zwyrodnieniowy stawów palucha. Dochodzi do ograniczenia ruchomości w obrębie stawu palucha. Konieczne jest podjęcie stosownego leczenia palucha sztywnego, aby nie doszło do zesztywnienia stawu. Paluch sztywny: przyczyny Jak już zostało wspomniane, przyczyną schorzenia są zmiany zwyrodnieniowe stawu śródstopno-paliczkowego, do których dochodzi z powodu różnych czynników, w tym ostrych urazów w obrębie palucha (np. na tle przebytych złamań stawowych i stłuczeń w obrębie palucha), mikrourazów palucha (które początkowo nie dają żadnych dolegliwości; przypadłość ta dotyczy przede wszystkim sportowców), chorób zapalnych obejmujących staw śródstopno-paliczkowy palucha (np. reumatoidalne zapalenie stawów), nieodpowiedniego dopasowania powierzchni tworzących staw śródstopno-paliczkowy, uniesienia pierwszej kości śródstopia (płaskostopie, paluch koślawy), noszenia nieprawidłowego obuwia. Paluch sztywny: objawy Większość pacjentów, którzy trafiają do lekarza z paluchem sztywnych, skarży się przede wszystkim na bardzo silny ból stawu śródstopno-paliczkowego dużego palca podczas chodzenia. Dolegliwości są niekiedy tak duże, że chorzy starają się chodzić na zewnętrznym brzegu stopy. To z kolei może prowadzić do przeciążeń mięśni i stawów kończyny dolnej i kręgosłupa. Odczuwalne jest też znaczące ograniczenie zgięcia grzbietowego palucha. Jednocześnie kształt palucha nie odbiega od normy, z wyjątkiem poszerzenia obrysu stawu. Mogą też pojawiać się obrzęki i zaczerwienienie stawu. Zachowawcze leczenie palucha sztywnego Leczenie zachowawcze (nieinwazyjne) ma na celu spowolnienie procesu postępowania choroby. Przede wszystkim stosuje się odpowiednie ortezy, które wspomagają naturalny ruch przetoczenia stopy podczas chodzenia. Konieczne jest również zastosowanie odpowiedniego obuwia (np. ze sztywną podeszwą typu roller) lub wkładek ortopedycznych, które odciążają pierwszy promień stopy. Oprócz tego zalecane są zabiegi o działaniu przeciwbólowym, terapia manualna, odpowiednie ćwiczenia mające na celu rozluźnienie aparatu mięśniowego stopy itp. Operacyjne leczenie palucha sztywnego W przypadku braku lub niewielkiej poprawy po zastosowaniu terapii zachowawczej, możliwe jest wdrożenie leczenia operacyjnego. Kwalifikacja do zabiegu operacyjnego odbywa się na podstawie analizy zdjęć RTG, informacji dotyczących poziomu aktywności pacjenta, a także jego oczekiwaniami co do efektywności podjętych działań. Leczenie operacyjne palucha sztywnego ma na celu skuteczne zniwelowanie dolegliwości bólowych, umożliwienie swobodnego chodu, a nawet uprawiania sportu. Do najczęstszych zabiegów zaliczamy: cheilektomię - usunięcie wyrośli kostnych powstałych w wyniku zmian zwyrodnieniowych oraz wygładzenie krawędzi stawu, artrodezę - usztywnienie stawu śródstopno-paliczkowego, endoprotezoplastykę stawu śródstopno-paliczkowego palucha. Operacje odbarczenia nerwów. Operacja odbarczenia nerwu jest często koniecznością przy zaawansowanych schorzeniach układu kostno-szkieletowego np. w zespole cieśni kanału nadgarstka czy neuropatii uciskowej nerwu strzałkowego wspólnego. Powodem wykonania operacji jest ucisk otaczających nerw struktur skutkujący bólem i Witamy serdecznie! Osteofity to narośle kostne, które w przypadku hallux rigidus pojawiają się na głowie I kości śródstopia, głównie na jej grzbiecie, rzadziej po stronie przyśrodkowej i bocznej. Osteofity mogą również tworzyć się na podstawie paliczka bliższego palucha. Osteofity uformowane na grzbietowej części głowy I kości śródstopia konfliktują się z podstawą paliczka w czasie zgięcia grzbietowego powodując ograniczenie tego ruchu oraz dolegliwości bólowe. Ból może też być wywoływany przez konflikt osteofitów z ciasnym obuwiem. Objawami palucha sztywnego są: ograniczenie ruchomości, obrzęk i zaczerwienienie stawu, dolegliwości bólowe, czasem zniekształcenie stawu związane z obecnością osteofitów. Leczenie palucha zależy od stopnia: - zaawansowania zmian - dolegliwości bólowych - aktywności pacjenta W przypadkach mniej zaawansowanych dobre efekty może przynieść leczenie nie operacyjne. Zastosowanie leków przeciwzapalnych i zabiegów rehabilitacyjnych, które co prawda nie poprawiają zakresu ruchomości ale mogą skutecznie zlikwidować stan zapalny i dolegliwości bólowe. Ulgę może również przynieść stosowanie odpowiedniego obuwia o twardej podeszwie, co zmniejsza zgięcie grzbietowe w stawie śródstopno-palcowym. Wskazane jest również aby obuwie było elastyczne oraz obszerne aby nie powodować konfliktu z osteofitami. W przypadku braku poprawy, a także w przypadkach bardziej zaawansowanych konieczne jest leczenie operacyjne. Tutaj również rodzaj operacji zależy od stopnia zaawansowania choroby, a także od stopnia aktywności pacjenta.